احتمال اینکه خودم باشم

یادداشت های روزانه از کتاب، فیلم، عکس و ... روزمرگی

از اینجا ---->> http://hanihastam.blog.ir/ <<----

احتمال اینکه خودم باشم

یادداشت های روزانه از کتاب، فیلم، عکس و ... روزمرگی

احتمال اینکه خودم باشم

روزنوشت های یک عدد آدمِ علاقه مند به کتاب، فیلم، موسیقی، دریا و دیگر چیزهای خوب!
شاید کمی تا قسمتی شاعر
و اینکه "نوشته های وبلاگ صرفن از تجربه های شخصی من نیستن و ممکنه فقط قصه باشن."

http://goo.gl/yhqVFL

t.me/falsemood

پیام‌های کوتاه
  • ۱۳ مهر ۹۵ , ۱۳:۱۵
    413
حرف‌های شما
  • ۱۹ مهر ۹۶، ۱۴:۳۰ - دل‌آرام محمودی
    چشم ؛)

بعضیا هستن که کلن انرژی منفی‌ان.

یعنی کافیه توی یه چیزی باهات اختلاف نظر داشته باشن و مثلن انتخاب تو با چیزی که اونا فکر می‌کنن درسته یکی نباشه. اونوقته که هی هر دفعه از خودشون انرژی منفی متشعشع !! می‌کنن و بر طبل "نمیشه" و "درست نیست" و ... می‌کوبن. 

خب اون اول ماجرا (اگه این اشتباه بزرگو مرتکب شدی که ازشون نظر خواستی یا در جریان قرارشون دادی - و بدون اینکه بخوای از نظراتشون مستفیضت کردن- ) میگی اشکال نداره ؛ داره از روی خیرخواهی یه چیزی می‌گه. ولی می‌بینی که نه ، اظهار نظر طرف صرفن به عنوان یه نظر نیست که حالا توام شنیدی و با احترام با نظر مخالف برخورد کردی و گفتی اوکی مرسی که توام نظرتو گفتی و طرف همچنان هر بار بر طبل خودش می‌کوبه و شعارهای ناامید کننده سر میده. خب این دیگه خیلی خارج از تحمل و روی اعصابه و تو باید هر بار با یه لبخند ردش کنی. 

(جایی خوندم که اثر حرفی که دیگران به شما میگن ده برابر بیشتر از حرف خودتونه. یعنی اگه یه نفر یه بار بهت بگه نمی‌تونی حالا تو باید ده بار بگی می‌تونم می‌تونم می‌تونم می‌تونم می‌تونم می‌تونم می‌تونم می‌تونم می‌تونم می‌تونم تا اثر اون انرژی منفی رو از بین ببری. حالا خودتون ببینید چه می‌کنید با دوستاتون با این انرژی منفی‌هایی که می‌پراکنید. )

بیاید تصمیم بگیریم حتا اگه فکر می‌کنیم دوستمون داره اشتباه می‌کنه یه بار دو بار باهاش صحبت کنیم و با دلیل منطقی قانعش کنیم که شاید بهتر باشه راه دیگری رو بره ولی وقتی می‌بینید حرفاتون براش قانع کننده نیست دیگه هی انرژی منفی ندین و بر عکس کمکش کنید توی راهی که داره میره موفق بشه. اینطوری خیلی بهتره. همیشه اینو یادمون باشه که ما هیچ وقت تمام شرایط یک نفر رو درک نمی‌کنیم و ممکنه توی اون شرایط راه ایکس برای طرف بهترین باشه و در واقع این ماییم که داریم اشتباه می‌کنیم. پس بازم بهتره پافشاری نکنیم روی حرفمون و به صندلی نشوندنش. ما نهایت نهایتش می‌تونیم یک مشاور باشیم برای دوستمون و پبشنهادمونو بدیم. این خود فرده که داره زندگی‌شو زندگی می‌کنه .


۴ موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۹ مهر ۹۶ ، ۱۴:۰۸
هانی هستم

وقتی دوری از خونه هیچ چیز جای صدای عزیزانت رو نمی‌گیره. من وقتی دلم تنگ میشه و از عزیزانم دورم گوشی تلفن رو بر‌می‌دارم و بهشون زنگ می‌زنم. کمی حرف می‌زنیم و حال و احوال می‌کنیم و دلتنگی رو حداقل یه کمی و حداقل برای مدت کوتاهی از دلمون دور می‌کنیم.  یه همکار داریم که لاله و دست کم ماهی بیست روز از خانواده‌ش دوره. 

همین

نقطه

۱۱ موافقین ۱۰ مخالفین ۰ ۰۸ مهر ۹۶ ، ۱۸:۲۱
هانی هستم

مهر بود که اومدم اینجا. خسته از بازیای گاه و بی‌گاه پرشین‌بلاگ. و با ترکیدن پرشین حالا فکر می‌کنم چه کار خوبی کردم. حالا که حتا به پنلم توی پرشین دسترسی ندارم...

و دارم فکر می‌کنم واقعن وقتی به تکنولوژی و یه چیز برنامه‌ریزی شده با قالب مشخص نمیشه اعتماد کرد و هر لحظه امکان فرو ریختنش هست دیگه به چی میشه اعتماد کرد؟ آیا دنیا همینقد ترسناکه؟ 

و اینکه بیشتر از هر چیز خواستم از شما دوستای خوبم تشکر کنم که همراهم هستید. خیلی وقتا من به خوندنتون نمیام ولی شما محبت‌تون رو دریغ نمی‌کنید. ممنونم و خدا رو شکر می‌کنم بخاطر بودن‌تون. 

ارادتناکم !

۱۰ موافقین ۱۰ مخالفین ۰ ۰۱ مهر ۹۶ ، ۲۰:۳۲
هانی هستم

در ستایش موهات 

از دریا نمی نویسم؛

دریا می شوم!

۳ موافقین ۶ مخالفین ۰ ۲۱ شهریور ۹۶ ، ۰۹:۱۷
هانی هستم
به دوستم می‌گفتم کار ، لامصب چیزی نیست که اگه دلخواه نبود بشه بی خیالش بشی و بگی خب زندگیمو می‌کنم و بقیه بخشای زندگیم رو مطابق میلم می‌گردونم. چون اونقد با جنبه‌های گوناگون زندگی آمیخته شده که هیچ مرزی با زندگی روزمره‌ت نداره و خواه ناخواه تاثیرشو همه جا می‌ذاره. در واقع چیزی جدا از «خودت» و زندگیت نیست که خط‌کش برداری و بگی اوکی ؛ این کارم ، اینم زندگیم. 
اینا رو واسه این گفتم که می‌خواستم یه عکس از شمال بذارم و بگم آخه انصافه دوستای ما میرن شمال و مسافرت و عکسشو برای ما می‌فرستن؟ به دوستم گفتم عکست رو می‌ذارم اینستا و زیرش می‌نویسم فحش آزاد!! بعد دیدم به این دلیل من الان باهاش نیستم که کارم عوض شد و هر چی برنامه برای مسافرت ریخته بودیم از هم پاشید و نشد با این دوستم که با کلی دردسر مرخصیشو با من تنظیم کرده بود سفر بریم!! این یه آمیختگی و تاثیر خیلی کوچیک و معمولی کار روی زندگیه. قرار بود این پست فقط یه عکس باشه اما ... می بینید دیگه. روی پست‌های وبلاگ هم تاثیر مستقیم داره و قابل سانسور نیست!!
عجالتن یه نفس عمیق بکشید و از این تصویر و اکسیژنش لذت ببرید. 


Gildeh

آهنگ رستاک و آبان ؛ شمال رو بشنویم.


۹ موافقین ۶ مخالفین ۰ ۱۹ شهریور ۹۶ ، ۱۵:۳۰
هانی هستم

چی شد که انقد خسته شدیم که نای نوشتن یه پست هم نداریم؟

#این پست ، ناله نیست.


+خوبه که تو هستی.

۱۴ موافقین ۷ مخالفین ۰ ۱۸ شهریور ۹۶ ، ۱۳:۳۹
هانی هستم
استادمون می‌گفت دلیل اینکه شما یه توصیه‌ای (توی فیلد تخصصی خودمون) به مردم می‌کنید ولی خودتون بهش عمل نمی‌کنید اینه که شما دانش دارید ولی به دانشتون ایمان ندارید. می‌گفت وقتی دانش به عمل تبدیل می‌شه که به ایمان برسه و باورش داشته باشید. که خب به نظر من کاملن درست می‌گفت.
اما چرا یاد استاد افتادم؟
همه‌ی ما «می‌دونیم» که کار کردن با گوشی موقع رانندگی-مثل پیام دادن- بسیار اشتباهه و یا خودتونو می‌کشید -یا ناقص می‌کنید- یا یکی دیگه رو. اتفاقن همین چند روز پیش بود که یه کلیپ دیدم که برای فرهنگ‌سازی درباره‌ی همین موضوع ساخته شده بود. از چند نفر پرسیدن موقع رانندگی از گوشی استفاده می‌کنید؟ و چرا؟ و هر کدوم دلایلِ مثلن منطقی خودشون رو داشتن برای استفاده‌ی گوشی. و بعد اونا رو با دختری روبرو کردن که زندگیش توسط یکی از همین آدمایی که سرشون توی گوشی‌شون بوده زیر و رو شده... . اما آیا این «دانستن» به تنهایی کافیه؟ مسلمن نه! وقتی اثر خواهد داشت که واقعن بپذیریم اینو و کاملن متوجه خطرش باشیم.
اما چرا این پستو نوشتم؟
خب من هم می‌دونم موقع رانندگی نباید پیام داد. همیشه هم به دوستام این رو گفتم وقتی دیدم استفاده می‌کنن. اما دیروز سه بار به خاطر پیام دادن از جاده پرت شدم پایین و اگه زود نمی‌جنبیدم تصادف بدجور می‌کردم. نتیجه اینکه نکنید این کارا رو!
+واقعن آیا من ایمان ندارم به اینکه پیام دادن موقع رانندگی خطرناکه!؟ پس چرا اینکارو کردم؟
۱۳ موافقین ۷ مخالفین ۰ ۰۴ شهریور ۹۶ ، ۱۵:۱۶
هانی هستم

نام تو

سرزمین امن موعود ،

نام تو

اسم اعظم عشق

.

.

.

حوادث را ورق می‌زنم

تا در فراسوی تاریخ

به اسم تو برسم!

«بهانه»ی معین رو بشنویم.


۴ موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۱ شهریور ۹۶ ، ۱۵:۰۶
هانی هستم

طرف طرز فکرش اینه که کارمند / کارگر * اگه سرش شلوغ نباشه حاشیه درست می‌کنه و باید هی فرت فرت کار بدی دستش که نفس نتونه بکشه 

و افتخارش اینه که از یک نفر اندازه‌ی پنج نفر کار می‌کشه.

برادر اون اسمش کار نیست ؛ بیگاریه!

و این شیوه‌ی مدیریت نیست ؛ برده‌داریه.


*ضمن احترام به قشر زحمت‌کش کارگر، ایشون کلن فرقی بین کارمند و کارگر قائل نیستن و اگه مرتب باشی و عرق از سر و روت نریزه و کفشت واکس خورده باشه یعنی کار نکردی یا کارتو درست انجام ندادی. کلن باید مثل قاطر بدویی. یکی نیست بگه اگه می‌خواستم اینطوری کار کنم خودمو نمی‌کشتم کنکور یه رشته‌ی خوب و یه دانشگاه عالی قبول شم و بعدش چار سال شب‌بیداری بکشم که مدرک بگیرم. همون اول می‌رفتم بغل دست استاد بنایی نجاری چیزی کار یاد می‌گرفتم که دلم نسوزه بعد از چار سال درس خوندن باید کار سخت داشته باشم. 

+فعلن نه حال رمز‌دار نوشتن دارم ، نه تغییر آدرس. هر کی می‌خواد بخونه و به هر کی می‌خواد بگه. خسته‌تر از این حرفام فعلن.

۷ موافقین ۶ مخالفین ۰ ۳۱ مرداد ۹۶ ، ۱۵:۳۱
هانی هستم

تازگی یه سریال از دوستم گرفتم به اسم westworld . یه سریال علمی تخیلی با تم هوش مصنوعی.

داستان از این قراره که شما با پرداخت پول وارد یه دنیای ساخته شده توسط انسان می‌شید که اونجا می‌تونید هر کاری خواستید بکنید. «میزبان»های این دنیا روبات‌هایی هستند که هیچ اختیاری از خودشون ندارن و صرفن به بازی گرفته میشن و «مهمان»ها ، انسان‌هایی که وارد اون دنیا میشن و ادامه‌ی ماجرا که برای اسپویل نشدن نمی‌تونم بگم.

حالا سوال اینه! اگه ما اسباب‌بازی‌های westworld باشیم چی؟!


westworld

+پیشنهاد می‌کنم ببینید.

۶ موافقین ۴ مخالفین ۰ ۳۰ مرداد ۹۶ ، ۰۹:۰۶
هانی هستم

بعد از چند روز مرخصی برگشنم سر کاری که دوسش ندارم. 

بعد از چند روز سفر برگشتم سر کاری که دوسش ندارم.

بعد از چند روز خوب برگشتم سر کاری که دوسش ندارم.

بعد از چند روز مرخصی برگشنم سر کار و می‌بینم کاکتوسم خشک شده.

آیا همه‌ی اینا دلایل کافی برای خودکشی نیست؟! :))


17 ، 10 ، 9 ، 6 . توی چند ماه گذشته همینطور نوشتنم کم شده. خوندن که دیگه ... الان با 50 تا ستاره‌ی روشن در خدمت شمام! و به وبلاگ پرشینم که نگاه می‌کنم می‌بینم هر روز می‌نوشتم. من {کم حرف که بودم} کم حرف‌تر شدم یا واژه‌ها گم شدن یا نای نوشتن نیست؟ از چی می‌نوشتم قبلن؟ با کدوم واژه‌ها؟ با کدوم حس و حال؟ 

و به وبلاگ پرشینم که نمی‌تونم وارد بشم زل می‌زنم به پست آخرش از متن گری کوپر ؛ «از همین می ترسم ؛ به چیزی یا کسی عادت می کنی، اونوقت اون چیز یا کس قالت میذاره. اونوقت دیگه چیزی برات نمی مونه. می فهمی چی میخوام بگم؟ اونایی که میذارن و میرن رو دوست ندارم. اینه که اول خودم میرم. اینجوری خاطر جمع تره.» و فکر می‌کنم چقد پر از رفتن‌های ناخواسته‌ایم. 

و یاد وبلاگم توی بلاگفا میفتم. و تموم روزانه‌هایی که پرید. و یاد روزای اول وبلاگ‌نویسی. و یاد شعر و یاد دانشگاه و انجمن شعرش و بچه‌هاش. کجایید؟ کجای شمال تا جنوب این سرزمین؟ چقد دلم تنگه. چقد دلم سفر می‌خواد...

و چقد خوبه که تو هستی.

و چقد خوبه که تو هستی.

و چقد خوبه که تو هستی.

به سودای تو مشغولم ز غوغای جهان فارغ (وحشی)


۱۰ موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۹ مرداد ۹۶ ، ۰۸:۰۲
هانی هستم

مرا ببین
که شب در گلویم آویخته!
که هر چه سرود می خوانم
آواز نی لبک غمگینی است
که ترانه اش را سگ ها دریده اند
مرا ببین!
که در صدایم
برای گوسفندان شکم دریده شان
چوپان ها
آوازهای غمگین می خوانند.
۷ موافقین ۶ مخالفین ۰ ۲۱ مرداد ۹۶ ، ۰۲:۰۸
هانی هستم

1+ خیلی زیاد پیش اومده که خانم‌ها از گیرهایی که توی محیط کار بهشون میدن برای پوشش ناراحتن. خب این کاملن قابل درکه. اما فکر نکنید ما مردها خیلی راحت و آزادیم. من روز نخستی که اومدم سر کار ، طرف یه نگاه عاقل اندر سفیه بهم انداخت گفت فلانی این موها رو هم فردا بریز پایین. با قلدری تمام! خب شمایی که میگید ما با مقنعه و بدون آرایش و فلان شبیه فلان می‌ریم سر کار ، منم جوری چهره‌م عوض شد بعد از مطابق میل آقایون شدن ، که حراست منو راه نداد تو. گفت ببخشید شما کارمند اینجایید؟! آخرین گیرشون هم همین دیروز به سبیلم بود!  طرف خیلی زشت و بدون مقدمه چینی داره درباره‌ی سبیل من نظر و دستور میده. و البته لازم به یادآوریه طرف خودش اندازه چنگیز مغول سبیل داره. نمیخوام این دو تا رو مقایسه کنم یا بگم به یک میزان روی مخن. صرفن می‌خوام بگم این مسخره بازیا برای ما هم هست و ما هم در امان نیستیم. یعنی می‌خوام بگم توی یک چنین فضایی دارم کار می‌کنم!

2+ طرف اومده دفتر من ، یه نگاه عاقل اندر سفیه به کتابای روی میز من انداخته ، بعد با لحن تمسخر می‌پرسه تولستوی نداری؟ خو احمق! تو اگه تولستوی خونده بودی که یه جو شعور داشتی. یعنی می‌خوام بگم توی یک چنین فضایی دارم کار می‌کنم!

3+ توی محل کارم جابجا شدم. خوشحالم که مثل اسباب‌کشی خونه ، بیشترین چیزی که انتقال دادم کتاب‌هام بود -هر چند کتاب زیادی سر کار ندارم و البته همه‌شون تخصصی رشته‌م- و ناراحتم که باید برای کسی کار کنم که نصف همین کتاب‌ها رو ورق هم نزده. یعنی می‌خوام بگم توی یک چنین فضایی دارم کار می‌کنم!

4+ از کار جدید راضی نیستم. به شدت عصبانی و ناراحتم. کار تخصصیم رو ازم گرفتن و باید یه کار نامربوط انجام بدم. در مقابل اعتراض و حتا سوال از شرح وظایف تازه ، تهدید به اخراج شدم. یعنی می‌خوام بگم توی یک چنین فضایی دارم کار می‌کنم!

5+ سلسله مراتب اینجا جوریه که ...... . متاسفانه با سرچ اسم واقعیم همه به وبلاگم می‌رسن. اینم از مصایب با اسم واقعی نوشتن. هیچ احساس امنیتی ندارم اینجا و مجبورم خودسانسوری کنم. شاید یک روز از اینجا برم. حال اسباب کشی ندارم :( کسی می‌تونه در این مورد راهنماییم کنه؟

6+ هیچ چیز بهتر نمیشه.

۱۹ موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۷ مرداد ۹۶ ، ۱۲:۴۲
هانی هستم

یه روزی هم میاد که تو این خراب شده همه چی سر جاشه و دیگه به صورت دوره‌ای نمیایم غر بزنیم کارم فلان شد ، دانشگام فلان شد ، کوفت و زهر مار فلان شد.

یه روزم میاد که همه اونایی که به ناحق اذیت‌مون کردن تقاص پس میدن. یعنی امیدوارم این اتفاق بیفته.

#شاید موقت

موافقین ۶ مخالفین ۰ ۱۵ مرداد ۹۶ ، ۱۷:۴۶
هانی هستم
فکر می‌کنم یه سکانس توی فیلم «نیمه شب در پاریس بود» یا شایدم «پیش از طلوع» که دختر و پسر توی فیلم به مردی برمی‌خورن که برای دیگران و با موضوع و کلماتی که می‌خوان شعر میگه. و شغل تئودور فیلم her هم که می‌دونیم چی بود ؛ نوشتن نامه‌های عاشقانه برای مردم از زبان همدیگه. 
خب تا وقتی که توی فیلمنامه و قصه هستیم شاید اینکار خیلی عجیب به نظر نیاد اما وقتی یه پیج توی اینستا دیدم که کارش همینه یه کم تعجب کردم. اصلن شایدم نسخه‌ی وطنی این کار خیلی چیپ به نظر میاد! یا شاید نوع روایتی که ادمین‌های پیج از این کار دارن خیلی توی ذوق می‌زنه! نامه‌هایی که تئودور می‌نویسه احتمالن خیلی قشنگن. نامه‌ای که استاد توی «شب‌های روشن» می‌نویسه خیلی قشنگ و پر از احساساته اما شعر(؟)های این پیج...
می‌دونید من نمی‌تونم درک کنم اینو که یکی دیگه از زبان تو برای طرفت شعر بگه! اینکه من یک شعر یا متن عاشقانه رو جایی بخونم و حس کنم از زبان منه یا عشق منو داره بیان می‌کنه و برای طرفم بفرستمش خیلی قشنگه‌ها ولی اینکه از یک نفر بخوای با فلان مضمون برات شعر بگه یه جوریه خب! اصلن شما فکر می‌کنید ارزش داره این کار؟ من فکر می‌کنم اینکه آدم خودش چار خط بنویسه برای طرفش خیلی ارزشمندتره تا اینکه اینطوری! بگذریم که نوشته‌های پیج هم به نظر من اصلن ارزش هنری ندارن و حیفه اسم شعرو روشون بذاری.


All girls should have a poem
written for them even if
we have to turn this God-damn world
upside down to do it

۱۵ موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۴ مرداد ۹۶ ، ۱۵:۵۳
هانی هستم